حسين

  تو اي حسين!

 با تو بگویم؟

 «شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل»

 و تو ای چراغ راه، ای کشتی رهایی،

 ای خونی که از ان نقطه ی صحرا، جاودان می تپی و می جوشی،

 و در بستر زمان جاری هستی،

 و بر همه ی نسل ها می گذری،

 و هر زمین حاصل خیزی را سیراب خون می کنی،

 و هر بذر شایسته را در زیر خاک می شکافی و می شکوفانی،

 و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خّرمی می نشانی،

 ای آموزگار بزرگ شهادت!

 برقی از آن نور را

 بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن!

 قطره ای از آن خون را

 در بستر خشکیده و نیم مرده ی ما جاری ساز!

 و تَفتی از آتش آن صحرای آتش خیز را

 به این زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش!

 ای که «مرگ سرخ»را برگزیدی

 تا عاشقانت را از مرگ«مرگ سیاه» برهانی،

 تا با هر قطره ی خونت،

 ملّتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری

 و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی،

 و بدان جوشش وخروش زندگی و عشق و امید دهی!

 ایمان ما، ملّت ما،تاریخ فردای ما،کالبد زمان ما،

 «به تو و خون تو محتاج است».

                                                                              دكتر علي شريعتي